مراد اين نيست كه گناهى از موسى سر زده باشد چون عقيده مذهب شيعه اينست كه انبياء و اوصياء آنها معصوم بودند در تمامى عمر از زمان ولادت تا زمان رحلت و گفتيم عصمت نسبت به دو چيز است : يكى معصيت نه صغيره و نه كبيره از آنها محال است صادر شود ، ديگر از خطا و سهو و اشتباه و نسيان محفوظ بودند زيرا اگر احتمال عصيان يا خطا و اشتباه و سهو در آنها داده شود اطمينان بقول آنها پيدا نميشود و نقض غرض لازم مىآيد ولى غير شيعه از يهود و نصارى و اهل تسنن نسبتهاى پستى به آنها داده‌اند من جمله يهود نسبت به حضرت لوط داده‌اند كه با دختران خود در حال مستى زنا كرد و از نسل آنها هفتاد پيغمبر بوجود آمد . و نصارى نسبت بعيسى ميدهند كه در مجلس عروسى باعجاز شراب درست كرد به خواهش مادرش مريم و اهل تسنن نسبت ميدهند كه العياذ باللَّه پيغمبر قبل از بعثت مشرك و بت پرست بود و بعضى گفتند تابع دين ابراهيم بود و بعضى گفتند تابع دين مسيح بود و كفريات زيادى نسبت بانبياء ميدهند و عقيده شيعه اينكه قبل از بعثت بدين خود بود بلكه كنت نبيا و الادم بين الماء و الطين ، بلكه مراد اينست كه فرعونيان مرا گنه‌كار ميدانند بواسطه قتل قبطى كه شرحش در سوره قصص آيه 14 ميآيد و لذا گفت : وَ لَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ يعنى آنها مرا گنه‌كار ميدانند بواسطه قتل قبطى . فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ يقتلونى بوده كسره بجاى ياء است و در جاى ديگر ميگويد : قالَ رَبِّ إِنِّي قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْساً فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ ( قصص آيه 33 ) . تنبيه : حضرت موسى با اينكه پيغمبر اولو العزم بوده و كليم اللَّه يك نفر از قبطيان را كشته بود ميترسيد برود مبادا او را بكشند و برادرش هارون را كمك طلبيد و امير المؤمنين با اينكه بسيارى از مشركين را در بدر و حنين و احزاب كشته بود تنها مأمور شد سوره برائت را ببرد و بر آنها بخواند . ميان ماه من تا ماه گردون * تفاوت از زمين تا آسمانست [ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 15 ] قالَ كَلاَّ فَاذْهَبا بِآياتِنا إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ ( 15 ) خداوند فرمود : چنين است ما با شما